Barney & Robin in season 7.
Ama ben papatyaları nasıl severim bilirmisiniz.
Hayır bilemezsiniz bütün bahar boyunca birisinin bana papatyalardan taç yapmasını bekledim. Lakin püfs. Kimse yapmadı.
My first tattoo, done by Joe Finch at Ink By Finch.
It says ‘Expecto Patronum’, a spell in Harry Potter which has deep meanings for me.
From the first time I read the book and the spell came out I already fell in love with the concept and ideology that J.K. Rowling came up with.The spell actually means ‘I await for a protector” in Latin.
In the Harry Potter itself, ‘Expecto Patronum” is used to repel Dementors. Dementor is the guard of the Azkaban prison, a dark creature that absorbs your joy and happiness. So, in other words, the spell is used to repel all the bad aura that wants to steal happiness from me.The unique thing about it is, if you want to cast the spell, you have to think of things that make you happy. The happier your memory is, the stronger your patronus will be.
That’s what I hope I will see every time I look at my tattoo, the pictures of places I’ve been to, my good friends, families, and all the good memories I’ve had with them.
I got them all in my arm as my Patronus.
So, what’s your strongest Patronus?
…Sesini duyuyordum. “Benimle kal!” , “Sana ihtiyacım var, geri gel.” diye bağrıyordu bana. Cevap vermek istedim “Buradayım, yanındayım ve seni bırakmayacağım.” demek istıyordum. Ama olmuyordu, gücüm yetmiyordu. Bedenimden ayrıldığımı hissettim, o meşhur ışığı gördüm. Gitmemeliydim, biliyordum. Ama olmuyordu orada beni çeken bir şey vardı. Tam o anda bedenimi gördüm. Aman Tanrım! Bembeyazdım. Soluktum. Gözlerimde mor halkalar vardı. Vücudumu taramaya başladım. Ve gördüm, kalbim kanıyordu. Ama ben acı hissetmiyordum, yorgun düşmüş bedenim sanırım artık ağrımaktan yorulmuştu. Kalbimin tam orta yerinde kocaman bir delik vardı resmen. O anda sesini duydum tekrardan “N’olur uyan, benimle kal.” diye haykırıyordu. Geri dönmem gerektiğini anladım. Ruhumun, bedenime yaklaştığını hissedebiliyordum. Ona cevap vermeli, buradayım demeIiydim, yanında olmalıydım. Benim de ona ihtiyacım vardı. Ona bunu belli etmeliydim. Ve ruhumun bedenime girdiğini hissettiğim an nefes almayı ne kadar özlediğimi fark ettim. Gözlerimi açmaya çalıştım, buradayım merak etme demek istedim fakat olmad sadece bulanıktı her şey. Siluetini görüyordum, tıpkı bir hayalet gibiydi. Ağır çekim ilerleyen bir hayalet filmi gibi.. Onu ilk defa görmüş gibi yeniden sevmiştim. Yüzüne, ellerine baktım kan içindeydi. İçim acıdı. Ambulansın sesiyle birlikte düşüncelerim bölündü. Gerçek hayata geri dönmüştüm adeta. Yaralı olduğum aklıma gelmiş, acıyla beraber irkilmiştim. Beni ambulansa taşırlarken gözlerim kararmış, tekrar bayılmıştım. Gözlerimi hastanede açtığımda bin bir makineye bağlıydım. Acım biraz olsun dinmiş rahat nefes alabilmiştim. Yanımdaydı. Geçirdiğimiz onca sahbeye, yaşadığımız onca kavgaya rağmen acımı benimle paylaşmış, onunla kalmam için bana yalvarmıştı. Ben de kalmıştım. İstediğini yerine getirmiştim. Şimdiyse sıra bendeydi. Uyandığımda, iyileştiğimde o adamla evlenecektim. Artık her şeyi anlamıştım. O benim için yaratılmış biriydi ve beni önemsiyordu. Gözlerimi ikinci kere hayata açtığımda yanımdaydı. Kaparken de hep yanımda olacaktı…
